Nowe myśli, nowa praktyka w psychoterapii dzieci i młodzieży. 

Konferencja Jubileuszowa z okazji X-lecia Szkoły Psychoterapii Dzieci i Młodzieży dla psychologów, psychoterapeutów i psychiatrów. 

Warszawa, 6-7 kwietnia 2024

fot. Paweł Żak

Konferencja

Świat wokół zmienia się w szybkim tempie, a dzieci i młodzież oraz ich rodziny odczuwają to szczególnie intensywnie. Obserwujemy nowe objawy, stawiamy inne niż dotychczas diagnozy, szukamy coraz lepszych metod leczenia. Przed lekarzami, psychoterapeutami i psychologami pojawiają się stale nowe wyzwania. Konferencja z okazji X-lecia istnienia Szkoły Psychoterapii Dzieci i Młodzieży jest odpowiedzią na tę sytuację. Chcemy przedstawić najnowsze sposoby rozumienia problematyki młodych i najmłodszych pacjentów, a także pokazać dostosowane do tego narzędzia pomocy.

Zależy nam, aby uczestnicy konferencji w czasie dwóch dni zdobyli aktualną wiedzę, zainspirowali się nowymi pomysłami, a także spotkali z osobami zajmującymi się pomocą pacjentom w wieku rozwojowym z całej Polski.

Naszym działaniom – zarówno w ramach szkolenia, jak i organizacji konferencji jubileuszowej – przyświeca cel popularyzowania rzetelnej wiedzy z dziedziny psychoterapii i psychiatrii wieku rozwojowego, która miałaby szansę dotrzeć do szerokiego kręgu osób pracujących z dziećmi, młodzieżą i ich rodzinami. Jednocześnie wydarzenie, podczas którego mamy nadzieję zgromadzić liczne grono zainteresowanych, stanowi doskonałą okazję do konsolidowania naszego środowiska, czyli wszystkich osób działających na rzecz poprawy i wspierania zdrowia psychicznego pacjentów w wieku rozwojowym.

Zapraszamy zatem wszystkie osoby specjalizujące się w obszarze szeroko rozumianej pomocy psychologiczno-psychiatrycznej dla dzieci i młodzieży: psycholożki, psychologów, psychoterapeutki i psychoterapeutów różnych modalności oraz psychiatrki i psychiatrów, specjalistki i specjalistów w dziedzinie psychoterapii dzieci i młodzieży, pedagożki i pedagogów oraz wszystkie osoby związane z pomaganiem dzieciom i młodzieży.

Mamy nadzieję, że przedstawione w trakcie konferencji myśli będą z jednej strony wsparciem w codziennej pracy, z drugiej zaś zainspirują Państwa do współdziałania na rzecz tworzenia coraz doskonalszych standardów pracy z pacjentami w wieku rozwojowym.

Prelegenci i prelegentki

prof. Bogdan de Barbaro
prof. dr hab. Bogdan de Barbaro

Psychiatra, psychoterapeuta i superwizor Sekcji Naukowej Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Zajmuje się terapią rodzin. Autor wielu książek. Wykładowca SPDiM.

Zofia Milska-Wrzosińska

Psycholożka, psychoterapeutka, superwizorka psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Jest współzałożycielką Laboratorium Psychoedukacji i pracuje w nim od jego powstania. Wykładowczyni SPDiM.

prof. dr. hab. Irena Namysłowska

Psychiatra, psychoterapeutka oraz superwizorka psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Pracuje w Warszawskim Ośrodku Psychoterapii i Psychiatrii.

dr hab. n. med. Maciej Pilecki

Lekarz, specjalista psychiatrii ogólnej oraz dzieci i młodzieży, superwizor Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Kierownik Kliniki Psychiatrii Dzieci i Młodzieży w Katedrze Psychiatrii Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wykładowca SPDiM.

prof. dr hab. Tomasz Szlendak

Socjolog, profesor zwyczajny na Wydziale Filozofii i Nauk Społecznych UMK, dyrektor Szkoły Doktorskiej Nauk Społecznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Autor lub współautor osiemnastu książek, szeregu artykułów i opracowań naukowych. 

dr n. med. Katarzyna Bajszczak

Psycholożka, specjalistka w dziedzinie psychoterapii dzieci i młodzieży oraz psychoseksuologii, certyfikowana seksuolożka kliniczna Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego. Wykładowczyni SPDiM.

dr n. med. Anna Bogucka Bonikowska

Lekarka, specjalistka psychiatrii ogólnej oraz psychiatrii dzieci i młodzieży. Związana z ReGeneRacją. Wykładowczyni SPDiM.

Aldona Czajkowska

Psycholożka, specjalistka psychoterapii dzieci i młodzieży, psychoterapeutka i superwizorka psychoterapii certyfikowana przez Polskie Towarzystwo Psychologiczne. Założycielka i dyrektorka ReGeneRacji i Szkoły Psychoterapii Dzieci i Młodzieży.

Justyna Dąbrowska

Certyfikowana psychoterapeutka Polskiego Towarzystwa Psychologicznego i European Association for Psychotherapy.
Pracuje w Laboratorium Psychoedukacji w Warszawie. Wykładowczyni SPDiM.

prof. dr hab. n. med.  Agnieszka Gmitrowicz

Specjalistka w dziedzinie psychiatrii oraz psychiatrii dzieci i młodzieży, przewodnicząca Zespołu Roboczego ds. prewencji samobójstw i depresji przy Radzie ds. Zdrowia Publicznego, wiceprezeska Polskiego Towarzystwa Suicydologicznego.

Bożena Maciek-Haściło

Certyfikowana psychoterapeutka i superwizorka Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Jest superwizorką psychoterapii uzależnienia. Związana z Laboratorium Psychoedukacji w Warszawie. Wykładowczyni SPDiM.

PROGRAM


  • Aldona Czajkowska
    Otwarcie konferencji oraz 15 min dla Jubilata, czyli słów parę o Szkole Psychoterapii Dzieci i Młodzieży
  • Prof. Bogdan de Barbaro 
    Różni razem, czyli o trudach i zaletach współpracy w psychoterapii.

Według Toma Andersena warunkiem twórczego dialogu jest dbanie o optymalną różnicę między rozmówcami. Gdy myślimy identycznie, to rozmowa jest pusta, a gdy wysławiamy problem językami całkiem odrębnymi to grozi nam wzajemne nie-rozumienie. Dlatego pierwszoplanowym zadaniem tych, którzy za adresata swej pomocy mają osobę cierpiącą (z łaciny: patiens) jest tak się ze sobą porozumiewać (do-gadać), żeby to było użyteczne. Tematem mojego wystąpienia będzie refleksja nad warunkami dobrej rozmowy między psychoterapeutą a psychiatrą oraz między terapeutami wierzącymi w różne teorie. 

  • Prof. Tomasz Szlendak
    12+ w czasach niespokojnych. Socjo-fotografia.

Wokół dwóch najmłodszych pokoleń – Zet i Alfa – narastają stereotypy karmiące medialną histerię, która napędza międzygeneracyjne uprzedzenia. Warto tę bombę stereotypów rozbroić za pomocą wyników badań z zakresu nauk społecznych i zająć się poważnie chwiejnością, nieodpornością, nadwrażliwością, lenistwem czy nieuspołecznieniem młodych ludzi. Mimo że badania pozwalają w dużej mierze te i podobne stereotypy rozbroić, wcale z nich nie wynika, jakoby młodzi ludzie i dzieci – żyjąc w niestabilnym świecie – miały się dzisiaj świetnie. Ilustracją dla tez mających za zadanie rozbrojenie stereotypów i naświetlenie rzeczywistych problemów dzisiejszego dzieciństwa i współczesnej młodości będą wyjątki z pamiętników, jakie jedni i drudzy pisali na zamówienie socjologii w czasie pandemicznych lockdownów.

12.15-12.45 Przerwa kawowa

  • Justyna Dąbrowska 
    Otwarcie”, czyli jak trauma porodu może przełożyć się na doświadczenie macierzyństwa.

Tytuł nawiązuje do zdania Anny Freud: Życie jest jak partia szachów. Pierwsze posunięcia (otwarcie) są bardzo ważne, ale dopóki gra się toczy, można jeszcze wykonać wiele dobrych ruchów.
Jakie okoliczności mogą skutkować́ traumą porodową? Jak trauma porodowa wpływa na kompetencje kobiety po porodzie? Jak możemy odróżnić depresję poporodową od PTSD? Badania mówią, że traumy w porodzie może doświadczać nawet 20% kobiet a 50% kobiet w Polsce wychodzi z porodu z niedobrymi doświadczeniami. Część zdarzeń skutkujących traumą to następstwa złego losu część jest konsekwencją działania człowieka. Trauma skutkuje często utratą zaufania do własnego ciała, jest przeżywana jako „porażka”. Kobieta słyszy „najważniejsze, że dziecko jest zdrowe” lecz to nie jej nie koi. Przebyta trauma wpływa na budowanie relacji z nowo narodzonym dzieckiem, bo gdy kobieta zmaga się z prześladującymi ją wspomnieniami, może mieć́ mało przestrzeni na zajmowanie się małym, zależnym człowiekiem, który samym swoim istnieniem przypomina jej o tym, co wydarzyło się na sali porodowej. W swoim wystąpieniu opowiem jak możemy rozpoznać, że kobieta zgłaszająca trudności w relacji z dzieckiem ma za sobą traumę porodu i jak możemy ten uraz pomóc wyleczyć tak by obie strony połączyła wystarczająco dobra i dostrojona relacja. 

  • Zofia Milska-Wrzosińska
    Co terapeuta dzieci i młodzieży powinien wiedzieć o parach?

Osoby zgłaszające się do psychoterapeuty jako rodzice (czyli w związku z problemami dotyczącymi dziecka) nie zawsze chętnie podejmują tematy w ich przekonaniu nie związane z rolą rodzicielską. Przychodzą przecież w sprawie dziecka, a nie swojej. Tymczasem terapeuci par (a także indywidualni i grupowi), widzą, jak często wątki dotyczące dzieci pojawiają się w treści i procesie psychoterapii. Omówione będą najczęstsze obszary trudności, które trzeba brać pod uwagę (choć nie zawsze możliwe jest zajęcie się nimi w czasie sesji rodzinnej). Zilustrujemy to przykładami z praktyki klinicznej.

14.30-16.00 – Przerwa lunchowa

  • Prof. dr hab. n. med. Agnieszka Gmitrowicz
    Czy psychoterapia nastolatka z diagnozą zachowań samobójczych jest wyzwaniem?

Główne zagadnienia:

  • Ranga diagnozy zachowań samobójczych w procesie terapeutycznym
  • Metody pracy z nieletnim pacjentem autoagresywnym, w tym artepsychoterapia
  • Opisy przypadków klinicznych, z uwzględnieniem dojrzałości poznawczej i emocjonalnej pacjentów
  • Odpowiedzialność psychoterapeuty w pracy z nieletnim pacjentem autoagresywnym
  • Bożena Maciek-Haściło
    Za daleko, zbyt blisko. Uzależnienie jako konsekwencja relacyjnych problemów dzieci i młodzieży.

W swoim wystąpieniu omówię uzależnienie chemiczne i behawioralne w perspektywie samotności dzieci i młodzieży. Utrata więzi dorosłych z dziećmi rodzi emocjonalny ból, a jego regulacja jest próbą rozwiązania wynikających z tego powodu kryzysów. Młodzi ludzie doraźnie, wirtualnie  poszukują  więzi. Staje się ona często bardziej atrakcyjna od relacji realnego życia, nie jest bowiem tak zagrażająca i narażająca na odrzucenie czy przemoc. Napięcie między samotnością a pragnieniem i dążeniem do dużej ilości kontaktów, między brakiem a obfitością, otwarte i dostępne możliwości poszukiwania siebie, to tylko kilka z wielu aspektów, które należy uwzględnić rozpoznając problem używania przez młodych ludzi. Konflikt między pragnieniem bliskości a lękiem przed nią rozwiązywany jest bądź co najmniej łagodzony uzależnieniem. Przybliżę zagrożenia suicydalne związane z nadużywaniem substancji czy nałogowych czynności, jako efekt, z jednej strony „ukrywającej się” za substancją depresji, a z drugiej jako skutek działania środków psychoaktywnych. Zrozumienie znaczenia relacji i praca nad nią jest ważniejsze od tworzenia strategii działań wobec objawu.  Uzasadnię to przybliżając aktualne badania dotyczące teorii więzi rozumianej przede wszystkim jako teorie regulacji emocji, co może stanowić istotne oparcie i wskazówkę dla pracy terapeutycznej z dziećmi i młodzieżą. 

18.00 – Lampka wina


09.00-10.00

Piotr Romanowski
Genogram – sposób na lepsze rozumienie rodzinnego świata dziecka.
Aleksandra Chomicz i Anna Malinowska-Korczak
Zabawa w grupowej psychodynamicznej terapii dzieci, czyli opowieść o dziecku w grupie.
Rafał Zawadzki
Przeciwprzeniesienie w pracy z pacjentami nastoletnimi. Korzyść czy przeszkoda?

  • Piotr Romanowski: Dobrze stworzony genogram stanowi graficzny “odcisk palca” rodziny. Jego zwięzła forma jest dla specjalisty znacznym ułatwieniem w gromadzeniu informacji o dziecku i jego systemie rodzinnym. Pomaga on utrzymać w polu uwagi nie tylko osobę poszukującą wsparcia, ale i szerszy kontekst w jakim ona żyje. Niekiedy, pomimo wielu zalet, narzędzie to może odstraszać swoim pozornym skomplikowaniem, dlatego też spotkanie ma na celu pomóc specjalistom oswoić genogram jako narzędzie wspierające zarówno proces konsultacji, jak i pracy z rodziną. Będzie to okazja do zapoznania się z jego bazowymi założeniami, zasadami tworzenia oraz propozycjami na jego zastosowanie w pracy z rodziną. 
  • Aleksandra Chomicz i Anna Malinowska-Korczak: Podczas warsztatu spróbujemy zbliżyć się do języka, którym „mówią” o sobie dzieci, czyli zabawy. Zabawa jest naturalną aktywnością dziecka oraz głównym narzędziem pracy w psychodynamicznej terapii grupowej dzieci. Podczas sesji terapeutycznych dzieci po prostu się bawią, a my, terapeuci, próbujemy spojrzeć na tę zabawę jako opowieść dziecka o sobie i o świecie. Podczas warsztatu spróbujemy zrozumieć zabawę dzieci w kategoriach dominujących w grupie emocji i potrzeb, konfliktów wewnętrznych i mechanizmów radzenia sobie. Rozumienie to jest warunkiem wyboru właściwych interwencji terapeutycznych wspierających zmianę i leczenie.
  • Rafał Zawadzki: Przeciwprzeniesienie to zjawisko złożone i rozlegle opisywane na przestrzeni lat w psychoterapii. Postrzegane jest zarówno jako narzędzie pomocne w rozumieniu świata wewnętrznego pacjenta, ale też jako zagrożenie dla procesu terapeutycznego, stąd stanowi jedno z wyzwań stojących przed terapeutą w procesie psychoterapii. Na przykładzie prezentacji pracy z trojgiem nastolatków uczestnicy warsztatu zostaną zaproszeni do dyskusji dotyczącej czynników wpływających na rozwój przeciwprzeniesienia z uwzględnieniem osoby terapeuty, pacjenta i jego rodziców.

10.15-11.15

Anna Gryczewska-Jowsa
Samookalecznia – odciski na duszy, czyli jak rozumieć i skutecznie pomagać pacjentom adolescentnym i ich rodzicom.
Dr Teresa Jadczak-Szumiło
Więź jako fundament rozwoju.
Monika Katarzyna Waluchowska 
Rozumienie rozumienia, wspieranie wspierających – kilka uwag na temat superwizji pacjentów w wieku rozwojowym.

  • Anna Gryczewska: Samookaleczenia budzą silne emocje nie tylko w rodzicach, ale również w specjalistach pracujących z nastolatkami. Niewątpliwie ważną umiejętnością jest adekwatna ocena, a co za tym idzie reakcja i dobranie odpowiedniej interwencji terapeutycznej. Jak rozumieć i jak czytać niewerbalne komunikaty, które zazwyczaj mówią o tym, że: „boli”, „jestem sam”, „nie radzę sobie”. To słowa, które często stoją za kolejną blizną ukrywaną przez nastolatka. Podczas seminarium/warsztatu będziemy się wspólnie zastanawiać jak pracować w terapii z adolescentem i jego rodzicami.
  • dr Teresa Dorota Jadczak-Szumiło: Kiedy dziecko przychodzi na świat rozpoczyna się kaskada procesów rozwojowych. Dynamika rozwoju jest bardzo szybka. Doświadczenia dziecka wpływają nie tylko na jego ogólny rozwój, ale też na to jak będzie rozwijał się jego układ nerwowy po narodzinach. Wykład poświęcony jest procesowi tworzenia się systemu przywiązania, rozwojowi OUN w pierwszym roku życia oraz temu, co to oznacza dla dalszego funkcjonowania dziecka. Wiemy, że jest ono zależne od wczesnych doświadczeń relacyjnych. Spróbujemy przyglądnąć się krok po kroku, co jest istotne w pierwszych latach życia człowieka, co oznacza trauma relacyjna i dlaczego doświadczenia pierwszego roku życia są takie ważne. Poszukamy fundamentalnych obszarów naszego rozwoju.
  • Monika Katarzyna Waluchowska: Wystąpienie będzie próbą podzielenia się rozumieniem pracy i relacji superwizyjnej z uwzględnieniem specyfiki superwizji procesów psychoterapeutycznych pacjentów rozwojowych.

11.30-12.30



Joanna Rezler-Pluta
Konsultacja w sprawie małego dziecka. Komu jest potrzebna pomoc?
Maria Zawadzka
Gdzie się podziało ciało w psychoterapii dzieci i młodzieży?

  • Joanna Rezler-Pluta: W dzisiejszym świecie z każdej strony docierają do nas różne informacje o tym jak „najlepiej” wychowywać dzieci, co jest pożądane, co zakazane, co trzeba, a czego się nie powinno. Rodzice mierzą się codziennie z dylematami „czy robię dobrze” oraz „czy wszystko w porządku z moimi dziećmi”. Czują się oceniani, a nierzadko bezradni – w związku z tym, czego doświadczają. W czasie naszego spotkania chciałabym przybliżyć specyfikę pierwszych konsultacji z rodzicami tych najmłodszych dzieci oraz przyjrzeć się temu, kto i czego tak naprawdę od nas, specjalistów, potrzebuje.
  • Maria Zawadzka: Podczas naszego spotkania chciałabym otworzyć dyskusję na temat roli ciała i jego znaczenia w procesie diagnostycznym oraz w psychoterapii psychodynamicznej z pacjentem nastoletnim. Okres dojrzewania to czas, w którym młody człowiek często „wyraża się” poprzez ciało. Nam terapeutom łatwiej jest zaprosić pacjenta do zrozumienia, uświadomienia i interpretowania innych obszarów. Myślę, że to pominięcie nie jest przypadkowe. W kontekście tych refleksji pojawiają się zatem różne pytania: Gdzie jest ciało w procesie terapeutycznym? Jaką rolę pełni, zwłaszcza gdy nie jest możliwe ani wytrzymać, ani wyrazić się inaczej? Jaką relację ma młody człowiek ze swoim ciałem? W jaki sposób należy rozmawiać o ciele podczas sesji terapeutycznej?

12.30-13.00 – Przerwa kawowa

  • Dr n. med. Anna Bogucka-Bonikowska
    Znaczenie perspektywy rozwojowej  w psychiatrii. Nowa wiedza i nowa nadzieja.

Większość zaburzeń psychicznych ma swój początek w okresie dzieciństwa i adolescencji. Interakcja między czynnikami ryzyka i ochronnymi a rozwojem mózgu jest kluczowym elementem odpowiadającym za rozwój psychopatologii u młodych osób. Coraz częściej docenia się, że perspektywa rozwojowa jest pomocna w psychiatrii. Jednak praktyka kliniczna, badania i model usług w zakresie zdrowia psychicznego nie w pełni uwzględniają kontekst rozwojowy. W tym wystąpieniu omówię, dlaczego perspektywa rozwojowa jest ważna w psychiatrii i jak najnowsze odkrycia jeszcze bardziej to podkreślają.

  • Dr n. med. Katarzyna Bajszczak
    Tożsamość płciowa – typowy i nietypowy rozwój. Propozycja pracy z osobą nastoletnią zgłaszającą niezgodność płciową.

Tożsamość płciowa, czyli poczucie przynależności do określonej płci, rozwija się równolegle do rozwoju innych cech płciowych. Swój początek ma w okresie prenatalnym i okołoporodowym, a o przebiegu tego procesu decyduje prenatalna ekspozycja na androgeny. W kolejnych etapach rozwoju nakładają się doświadczenia społeczne i kulturowe. Ostatnie lata to upowszechnienie myślenia o płci w kategoriach spektrum cech i zachowań. Myśląc o płci widzimy ją w kategoriach różnorodności. W ślad za tym idą nowe klasyfikacje diagnostyczne ICD-11 i DSM-5, które depatologizują zjawisko transpłciowości i pozwalają diagnozować osoby identyfikujące się niebinarnie. Podczas wystąpienia przedstawiona zostanie propozycja rozumienia niezgodności płciowej obserwowanej wśród osób nastoletnich oraz modelu diagnozy i terapii zgodnego z najnowszymi zaleceniami. 

14.45-15.15 – Przerwa kawowa

  • Dr hab. n. med. Maciej Pilecki 
    Zaburzenia osobowości u dzieci i młodzieży. Jak leczyć pacjentów z nieistniejącą diagnozą?

Do niedawna diagnoza zaburzeń osobowości nie była używana w stosunku do pacjentów młodzieżowych.   Coraz częściej w praktyce specjalistów zdrowia psychicznego pojawiają się osoby nastoletnie z konstelacją objawową sugerującą obecność problematyki osobowościowej – w tym zwłaszcza Osobowości z pogranicza. Refleksja nad zaburzeniami osobowości u młodzieży jest szczególnie istotna z tego powodu, że około 80% nastolatków zgłaszających się na ostry dyżur z powodu tendencji samobójczych prezentuje cechy kojarzone z zaburzeniami Osobowości z pogranicza. Czy jednak diagnoza zaburzeń osobowości postawiona w tak młodym wieku nie wpływa negatywnie na dalszy rozwój stygmatyzowanej w ten sposób osoby? Czy niektórzy pacjenci nie mogli by być opisywani w oparciu o inne konstrukty diagnostyczne np. Złożonego PTSD? Czy można prześledzić dziecięce prodromy problematyki osobowościowej rozpoznawanej w nastoletniości czy wieku dorosłym? Jeśli tak – to czy rozwojowi zaburzeń osobowości można by przeciwdziałać?  Wreszcie, jak pomagać nastolatkom z diagnozą zaburzeń osobowości? Czy w mnogości, czasami sprzecznych  koncepcji terapeutycznych jest jakiś ogólny wspólny element, który powinniśmy uwzględniać w naszej pracy?  

  • Prof. Irena Namysłowska
    Jak być psychoterapeutą dzieci i młodzieży i przetrwać?

Za tym pytaniem kryje się wiele lat doświadczeń w pracy psychiatry i psychoterapeuty zarówno dorosłych jak i dzieci i młodzieży. Porównanie tych doświadczeń jednoznacznie pozwala mi stwierdzić, że praca psychoterapeuty dzieci i młodzieży jest dużo trudniejsza i obciążająca psychicznie. Z naszym partnerem w procesie psychoterapii rozmawiamy nieco innym językiem i znacznie mniej znamy Jego świat i mniej mamy w nim wspólnych doświadczeń. Reprezentujemy też dorosłego a więc obiekt, który co najmniej nie budzi zaufania, a co więcej może być utożsamiany z obiektem prześladowczym rodzica. Wydaje się nam, że naprzeciw nas siedzi dziecko lub nastolatek podczas gdy w gabinecie „są” jego rodzice, przedstawiciele szkoły i rówieśnicy. I cały ten świat musimy jakoś pomieścić w procesie psychoterapii. W dalszej części postaram się opisać jak „przetrwać” odwołując się między innymi do zasady zaciekawienia (podobnie zresztą jak u dorosłych), mniej utrwalonych mechanizmów obronnych, a przede wszystkim do naturalnych tendencji rozwojowych ku indywiduacji i separacji, które są celem naszej wspólnej pracy.   

17.00 – Zakończenie konferencji


Lokalizacja

Wydział Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego 
ul. Pasteura 5, 02-093 Warszawa

Uwaga! Dla uczestników konferencji dostępne są zniżki na pobyt w następujących hotelach:

Hotel Radisson Blu Sobieski, Plac Artura Zawiszy 1, 02-025 Warszawa 20% zniżki od ceny dnia.
Sound Garden Hotel, ul. Żwirki i Wigury 18, 02-092 Warszawa 15% zniżki od ceny dnia.
Hotel Ibis Warszawa Reduta, Ul. Bitwy Warszawskiej 1920 r. 16, 02-366 Warszawa
Pokój 1 lub 2-osobowy. 10% zniżki od ceny dnia obowiązującej w momencie przesłania zapytania.
·         

Rejestracja i opłaty

OpłatyDo 15.01.2024Do 29.02.2024Do 18.03.2024Po 18.03.2024
Studenci i Studentki SPDiM (hasło SPDiM)480 zł570 zł660 zł770 zł
Studenci i Studentki:
a) studiów jednolitych jednolitych studiów z psychologii, medycyny, pedagogiki, resocjalizacji (hasło STU)
b) Studium Psychoterapii przy Laboratorium Psychoedukacji (hasło SP)
550 zł660 zł750 zł880 zł
Absolwenci i Absolwentki SPDiM (hasło ABSO SPDiM)620 zł740 zł850 zł990 zł
Absolwenci i Absolwentki jednolitych studiów z psychologii, medycyny, pedagogiki, resocjalizacji, którzy uzyskali dyplom nie później niż dwa lata temu (hasło ABSO)
Rezydenci psychiatrii dzieci i młodzieży
(hasło REZY)
620 zł740 zł850 zł990 zł
Zespół ReGeneRacji i Laboratorium Psychoedukacji (hasło ReGN lub LPs)480 zł570 zł660 zł770 zł
Pracownicy i pracowniczki placówek publicznych z obszaru psychoterapii, pomocy psychologicznej i psychiatrycznej dzieci i młodzieży (hasło PUB)590 zł700 zł800 zł940 zł
Pozostałe osoby690 zł820 zł940 zł1100 zł

Opłatę prosimy wnieść na rachunek:

SPDiM sp. z o.o., ul. Ksawerów 21, 02-656 Warszawa, 
nr konta: 90 1870 1045 2078 1052 8333 0001
(z dopiskiem: konferencja SPDIM, imię i nazwisko uczestnika/ uczestniczki, ew. hasło).

Przypominamy, że o wysokości opłaty za konferencję decyduje data wpłaty, a nie rejestracji. Uprzejmie informujemy, że brak wpłaty w ciągu 3 dni od rejestracji oznacza, że dokonana rezerwacja przechodzi w status niepotwierdzonej, bez gwarancji miejsca na konferencji.

Najczęściej zadawane pytania

  • Gdzie odbędzie się konferencja?
    Na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego przy ul. Pasteura 5, 02-093 w Warszawie.
  • Czy można uczestniczyć w konferencji online?
    Nie przewidujemy transmisji online.
  • Jak poświadczyć, że jestem:
    • pracownikiem placówki publicznej? 
      Dołączając zaświadczenie podczas wypełniania formularza zgłoszeniowego lub ew. wysyłając na adres konferencja@spdim.edu.pl
    • studentem/ absolwentem?  
      Dołączając zaświadczenie, w którym wskazany będzie kierunek studiów, do formularza zgłoszeniowego lub ew. wysyłając na adres konferencja@spdim.edu.pl
    • rezydentem psychiatrii dzieci i młodzieży? 
      Dołączając zaświadczenie, w którym wskazane będzie miejsce odbywania rezydentury i praca z pacjentem w wieku rozwojowym. Zaświadczenie można załączyć do formularza zgłoszeniowego lub ew. wysyłać na adres konferencja@spdim.edu.pl
    • pracownikiem ReGeneRacji lub Laboratorium Psychoedukacji? 
      Pracownicy RegeneRacji i Laboratorium Psychoedukacji nie muszą dołączać zaświadczenia. Uprawnienia do zniżki sprawdzone będą bezpośrednio w miejscu pracy.
    • studentem/ absolwentem SPDiM?  
      Studenci i absolwenci SPDiM nie muszą dołączać zaświadczenia. Uprawnienia do zniżki zostaną zweryfikowane przez SPDiM.
  • Czy otrzymam certyfikat udziału w konferencji?
    Tak, wyślemy go po konferencji na adres e-mail wskazany w formularzu zgłoszeniowym.
  • Co obejmuje opłata za uczestnictwo?
    Cena obejmuje udział we wszystkich punktach programu konferencji, włącznie z przerwami kawowymi.
  • Czy mogę zarejestrować bliską osobę i podarować udział w konferencji jako prezent?
    Tak! Pracujemy nad tym, aby nasza konferencja zebrała grono wybitnych panelistów, prezentacji i dyskusji. Z pewnością udział będzie doskonałym prezentem dla każdego psychologa, psychoterapeuty, psychiatry i studenta psychologii.
  • Czy w przypadku konieczności rezygnacji z uczestnictwa otrzymam zwrot opłaty?
    W przypadku rezygnacji z uczestnictwa w konferencji możliwe jest przekazanie swojego udziału innej osobie, natomiast zwrot opłaty jest możliwy na niżej podanych zasadach. Do dnia 31.01.2024 r. osoba zgłaszająca rezygnację otrzyma 100% wpłaconej kwoty, do 14.02.24: 75%, do 14.03.24: 50%, po 15.03.24: 0%. Zgłoszenie rezygnacji lub zmiana danych uczestnika następuje poprzez wysłanie stosownej informacji na adres mailowy konferencja@spdim.edu.pl

O nas

Szkoła Psychoterapii Dzieci i Młodzieży powstała w 2014 z inicjatywy dwóch, współpracujących ze sobą ośrodków:  Laboratorium PsychoedukacjiReGeneRacji. Celem Szkoły jest dzielenia się profesjonalną wiedzą i praktyką w zakresie psychoterapii dzieci, młodzieży i ich rodzin. Szkoła jest realizowana w trybie 4-letnim i uczy pracy psychoterapeutycznej  korzystając z teorii i praktyki różnych modalności: psychodynamicznej, systemowej i behawioralno-poznawczej, pokazując możliwość ich integracji na bazie myślenia psychodynamicznego.

Kadrę Szkoły Psychoterapii Dzieci i Młodzieży stanowią zarówno doświadczeni psychoterapeuci pracujący w ReGeneRacji i Laboratorium Psychoedukacji, jak i zaproszeni do współpracy Goście będący znanymi i cenionymi specjalistami w obszarze psychoterapii i psychiatrii dzieci, młodzieży i rodzin. Duża część wykładowców współpracuje ze Szkołą od początków jej istnienia.

Od 2020 roku realizujemy program, który jest zgodny z wymaganiami Polskiego Towarzystwa Psychologicznego oraz Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego. Nasi absolwenci uczestniczą w ramach szkolenia w zajęciach teoretycznych, praktycznych i superwizyjnych. Równolegle odbywają staże kliniczne i terapeutyczne oraz uczestniczą we własnych psychoterapiach szkoleniowych. Program szkolenia spełnia warunki niezbędne do uzyskania certyfikatu psychoterapeuty Polskiego Towarzystwa Psychologicznego oraz do uznania dorobku zawodowego i naukowego w dziedzinie ochrony zdrowia czyli uzyskania tytułu specjalisty w dziedzinie psychoterapii dzieci i młodzieży.

SPDiM to szczególne miejsce, które zrzesza coraz większą liczbę osób z całej Polski. Nie ma już na mapie Polski województwa, w którym nie pracują nasi absolwenci bądź studenci. Obecnie uczy się u nas 150 osób z różnych zakątków Polski. Wszyscy, zgodnie z wymogami, pracują w państwowej służbie zdrowia. Naszym wielkim marzeniem jest, aby uczynić możliwym dostęp do wykwalifikowanych specjalistów i specjalistek psychoterapii dzieci i młodzieży na terenie całego kraju!

Partnerzy konferencji

Kontakt

W przypadku pytań związanych z uczestnictwem w konferencji,
prosimy o kontakt z nami pod adresem: konferencja@spdim.edu.pl
lub telefonicznie:
+48 882 407 780

SPDiM Sp. z o.o.
Szkoła Psychoterapii Dzieci i Młodzieży

02-656 Warszawa
ul. Ksawerów 21

konferencja@spdim.edu.pl, biuro@spdim.edu.pl

Podziękowania dla fotografa Pawła Żaka za udostępnienie zdjęcia promującego jubileuszową konferencję SPDiM